Magdalena Babicz, born in 1994, is a graduate of the Academy of Art in Szczecin, Faculty of Media Art, Photography and Experimental Film. She works with performance, video, installation and ready-made objects. Her practice often takes on a research-based character, with each project becoming a tool for examining and commenting on selected issues. She is interested in interpersonal relationships, power dynamics, identity and the tensions that accompany them. In her work, she uses text, the image medium, and found objects, creating statements situated on the border between personal and social experience.
Her works have been presented both in art institutions and at international film festivals – including the Centre of Contemporary Art in Toruń (2019), YAO Alternative Space in Taichung (2022), the Władysław Hasior Gallery in Zakopane (2023), as well as film festivals such as filmPOLSKA in Berlin (2022–2023), One Take Film Festival in Zagreb (2023), and Lampart Film Festival in Mombasa (2024).
Art has become a natural way for me to communicate and express observations. Although my personal experiences are often the starting point, I try to look at them more broadly and release them from the private layer so they can become shared experiences. Creating, therefore, stems from a need for dialogue, but also from a desire to raise awareness and address topics that concern me.
In my practice I do not search for straightforward answers. I am interested in the very act of looking closely at phenomena and situations, which is why many works take the form of rhetorical questions – they do not offer ready solutions, but instead encourage reflection, highlight emotions, or amplify the message. This way of thinking is represented by the work Love / Games1, in which I juxtapose the aesthetics of sport with interpersonal relationships. Rather than providing conclusions, I propose a question: is love a space of closeness, or rather an arena of competition and control?
My practice often has a research-based character. Before I begin a specific project, I delve into the themes that interest me: I conduct observations, collect visual and textual materials, analyze comments and posts from online forums and social media. Then I combine these elements and look for connections, metaphors and associations that I can materialize and visualize. I draw inspiration mainly from my own experiences, but I always aim to objectify them – if something troubles me, I check whether it resonates in a broader context.
The work I consider most representative of my practice is Trophies2. It is personal, yet it reflects well the way I operate with objects, symbols and gestures.
I treat my works like visual poems – instead of words, I use material signs. In Trophies3 I speak about the search for acceptance, which often pushes love into the background. Men’s underwear, collected from men I dated and transformed into “trophies,” becomes a symbol of intimate relationships and the social mechanisms of rivalry. Through the arrangement and presentation of these elements, I give permanence to fleeting experiences, linking private emotions with reflections on cultural pressures in which being desired is often confused with being loved.
Although each of my works is autonomous, they influence one another and form an internal dialogue. I operate within similar thematic territories, so each new work develops previous intuitions. This relationship may change in the future, but at the moment I treat my practice as a continuous process.
Since 2024, I have also been fulfilling myself as a teacher – I previously led an introductory photography and film studio, and I am currently running a multimedia studio. In teaching, I care about building a space for dialogue and supporting a deeper understanding of oneself within the creative process. This work gives me a lot of energy and also strengthens my own practice.
Femininity is an important theme in my work. I have never felt discomfort about my gender or the body I was born into, but I am often frustrated by how social structures subordinate many roles to the advantage of men. Even though I do not feel inferior, the system constantly reminds us of hierarchy – through gestures, expectations, and pressures placed on the female body. It begins in childhood, when girls are aestheticized, sexualized and taught delicacy / submissiveness as the norm. These observations became the starting point for Untitled4, a performance for the camera in which I juxtaposed symbols of girlhood – ballet flats, tights – with mud as a sign of confrontation. The work reveals how sensitivity and delicacy can become a form of quiet resistance against norms imposed from an early age.
1Photo: Magdalena Babicz, "Love Games", 2024, kadr. Courtesy of the artist. The project was carried out as part of the Artistic Scholarship of the City of Elbląg.
2Photo: Magdalena Babicz, "Trophies", PVC, men’s underwear, small printed text, 2024. Courtesy of the artist.
3Photo: Magdalena Babicz, "Trophies", PVC, men’s underwear, small printed text, 2024. Courtesy of the artist.
4Photo: Magdalena Babicz, Untitled, 2023, still. Courtesy of the artist.
5Photo: Bartosz Zalewski, Untitled, 2023, exhibition view of "Przeciw(stawanie)", Turnus Gallery, Warsaw.
6Photo: Magdalena Babicz, Text from the Lover, engraving on plywood, 2019–2024. Courtesy of the artist.
Magdalena Babicz, urodzona w 1994 roku, jest absolwentką Akademii Sztuki w Szczecinie na Wydziale Sztuki Mediów, Fotografii i Filmu Eksperymentalnego. Pracuje z performansem, wideo, instalacją oraz obiektami ready-made. Jej praktyka często przyjmuje charakter badawczy, a realizacje stają się narzędziem do rozpoznawania i komentowania wybranych zagadnień. Interesują ją relacje międzyludzkie, mechanizmy władzy, tożsamość oraz towarzyszące im napięcia. W swoich działaniach wykorzystuje tekst, medium obrazu oraz znalezione przedmioty, tworząc wypowiedzi sytuujące się na pograniczu doświadczenia osobistego i społecznego.
Jej prace były prezentowane zarówno w instytucjach sztuki, jak i na międzynarodowych festiwalach filmowych – m.in. w Centrum Sztuki Współczesnej w Toruniu (2019), YAO Alternative Space w Taichung (2022), Galerii Władysława Hasiora w Zakopanem (2023), a także na festiwalach filmowych takich jak filmPOLSKA w Berlinie (2022–2023), One Take Film Festival w Zagrzebiu (2023) czy Lampart Film Festival w Mombasie (2024).
Sztuka stała się dla mnie naturalnym sposobem komunikacji i wyrażania obserwacji. Choć często punktem wyjścia są moje osobiste doświadczenia, staram się spojrzeć na nie szerzej i uwolnić je od elementu prywatnego, tak aby mogły stać się doświadczeniem wspólnym. Tworzenie wynika więc z potrzeby dialogu, ale też z chęci uświadamiania i poruszania tematów, które mnie dotyczą.
W mojej praktyce nie poszukuję jednoznacznych odpowiedzi. Interesuje mnie samo przyglądanie się zjawiskom i sytuacjom, dlatego wiele prac przybiera formę retorycznych pytań – które nie prowadzą do gotowych rozwiązań, ale skłaniają do refleksji, podkreślenia emocji, czy też wzmocnienia przekazu. Taki sposób myślenia reprezentuje praca Love / Games1, w której zestawiam estetykę sportu z relacjami międzyludzkimi. Zamiast podsuwać wnioski, proponuję pytanie: czy miłość to przestrzeń bliskości, czy raczej arena rywalizacji i kontroli?
Moja praktyka często ma charakter badawczy. Zanim przystąpię do konkretnego projektu, zgłębiam interesujące mnie zagadnienia: prowadzę obserwacje, zbieram materiały wizualne i tekstowe, analizuję komentarze oraz wpisy z forów internetowych, social mediów. Później zestawiam te elementy i szukam połączeń, metafor oraz skojarzeń, które mogę zmaterializować oraz zwizualizować. Inspirację czerpię głównie z własnych przeżyć, ale zawsze staram się je zobiektywizować – jeśli coś nie daje mi spokoju, sprawdzam, czy ma to odzwierciedlenie w szerszym kontekście.
Za pracę najbardziej reprezentatywną dla mojej praktyki uważam Trophies2. Jest osobista, ale jednocześnie dobrze oddaje sposób, w jaki operuję przedmiotem, symbolem i gestem. Traktuję swoje realizacje jak wizualne wiersze – zamiast słów używam materialnych znaków.
W Trophies 3 opowiadam o poszukiwaniu akceptacji, która często spycha miłość na dalszy plan. Męska bielizna, pochodząca od mężczyzn z którymi się spotykałam i zamieniona w „trofea”, staje się symbolem intymnych relacji oraz społecznych mechanizmów rywalizacji. Poprzez zestawienie i prezentację tych elementów nadaję ulotnym doświadczeniom trwałość, łącząc prywatne przeżycia z refleksją nad presją kulturową, w której bycie pożądanym bywa mylone z byciem kochanym.
Choć moje prace są odrębne, wpływają na siebie i tworzą rodzaj wewnętrznego dialogu. Poruszam się w podobnych obszarach tematycznych, dlatego każda kolejna realizacja rozwija wcześniejsze intuicje. W przyszłości ta relacja może ulec zmianie, ale obecnie traktuję swoją twórczość jako proces ciągły.
Od 2024 roku spełniam się również jako nauczycielka – prowadziłam pracownię podstaw fotografii i filmu, a obecnie pracownię multimediów. W dydaktyce zależy mi na budowaniu przestrzeni dialogu i lepszego rozumienia siebie w procesie twórczym. Ta praca daje mi wiele energii i również wzmacnia moją własną praktykę.
Kobiecość jest ważnym wątkiem w moich działaniach. Nie odczuwałam nigdy dyskomfortu z powodu swojej płci i w jakim ciele się urodziłam, ale bywa, że frustruje mnie sposób, w jaki struktura społeczna podporządkowuje wiele ról na korzyść mężczyznom. Choć nie czuję się gorsza, system nieustannie przypomina o hierarchii – poprzez gesty, oczekiwania i presję wobec kobiecego ciała. Zaczyna się to już w dzieciństwie, gdy dziewczynki są estetyzowane, seksualizowane i uczone delikatności / uległości jako normy. Te obserwacje stały się punktem wyjścia do pracy Untitled4, performansu dokamerowego, w którym zestawiłam symbole dziewczęcości – balerinki, rajstopy – z błotem jako znakiem konfrontacji. Praca ta pozwala pokazać, jak wrażliwość i delikatność mogą stać się formą cichego oporu wobec norm narzucanych od najmłodszych lat.
1Zdjęcie: Magdalena Babicz, Love Games, 2024, kadr. Dzięki uprzejmości artystki. Projekt zrealizowany w ramach Stypendium Artystycznego Miasta Elbląg.
2Zdjęcie: Magdalena Babicz, Trophies, PVC, męska bielizna, mały drukowany tekst, 2024. Dzięki uprzejmości artystki.
3Zdjęcie: Magdalena Babicz, Trophies, PVC, męska bielizna, mały drukowany tekst, 2024. Dzięki uprzejmości artystki.
4Zdjęcie: Magdalena Babicz, Untitled, 2023, kadr. Dzięki uprzejmości artystki.
5Zdjęcie: (?) , Untitled, 2023, widok wystawy Przeciw(stawanie), Galeria Turnus, Warszawa, 2025. Dzięki uprzejmości Fundacji Katarzyny Kozyry.
6Zdjęcie: Magdalena Babicz, Text form the lover, grawer na drewnianej sklejce, 2019-2024. Dzięki uprzejmości artystki.
