Emilia Bohdziewicz (born 1941, Warsaw) was a Polish artist who turned to textile art in the late 1970s after a career in interior design and studies at the Academy of Fine Arts in Warsaw. Rejecting traditional weaving techniques, she used the sewing machine as her primary tool, creating minimalist, rhythmic compositions built from lines of stitching that resembled diagrams or musical notation. Her works—often in black and white and marked by precision and restraint—explored structure, permutation, and the relationship between material and mark. She gained early international recognition at the International Lausanne Tapestry Biennales (1977, 1979) and later received the Grand Prix at the International Textile Competition in Kyoto (1987) for her permutation-based piece 256 Possible Arrangements of a Sign Containing 8 Elements . Bohdziewicz’s practice, positioned between textile, drawing, and conceptual art, reflects her commitment to a personal visual language grounded in clarity, logic, and material sensitivity.
Emilia Bohdziewicz’s artistic practice emerged from a conscious and mature decision to pursue an autonomous visual language rooted in structure, clarity, and material intelligence. Born in Warsaw in 1941, Bohdziewicz spent many years working as an interior designer before turning to textile art in the late 1970s. This shift, undertaken at the age of 36, signaled both a personal and artistic transformation. Free from the conventions of formal weaving education, she approached the medium with independence and curiosity, using textiles not as craft but as a field of conceptual and structural investigation.
Her first completed work, presented at the 8th International Tapestry Biennale in Lausanne in 1977, already revealed the defining qualities of her practice: radical minimalism, formal rigor, and a focus on the fundamental relationships between line, direction, and structure. How to Connect Points with Straight Lines in Different Ways Using a Sewing Machine functioned as both an artwork and a manifesto—an articulation of her interest in the logic of visual systems and their potential for infinite variation1.
In 1979, at the 9th Biennale, she expanded her exploration of textile’s narrative and spatial potential by presenting a textile in the form of a book, challenging the expectations of format, sequence, and readability within the medium. Her most celebrated work, 256 Possible Arrangements of a Sign Containing 8 Elements (Grand Prix, International Textile Competition in Kyoto, 1987)2, embodies her methodical and analytical approach. Built through principles of permutation, this monumental 355 × 355 cm composition reveals her fascination with order, repetition, and the expressive power of mathematical logic.
Bohdziewicz was not a traditional weaver—she neither worked at a loom nor created textiles through the interlacing of warp and weft. Her primary tool was the sewing machine, which she treated much like a painter would a brush. With rows of stitches—running vertically, horizontally, and diagonally—she constructed rhythmic patterns that evoke diagrams, scripts, or musical notation. Typically rendered in black and white, with color used only sparingly, these works are defined by their clarity, restraint, and meticulous precision.
“The absence of burden from any weaving school led me to creative independence.”
Her art resists clear classification. While rooted in textile, it also operates like graphic art and drawing, and at the same time functions as a conceptual and analytical practice. Through this blend of structure, method, and material sensitivity, Bohdziewicz created a language that is both rigorously formal and quietly poetic3.
“Given my distinctly mathematical and logistical predispositions, it was inevitable that if I were to express myself in painting or textile, it would be in the kind of language I practice.”
Statement written by Anna Winiarska, 2025.
1Emilia Bohdziewicz, courtesy of Anna Winiarska.
2Emilia Bohdziewicz, 256 Possible Arrangements of a Sign Containing 8 Elements, 1987. Courtesy of Anna Winiarska.
3Emilia Bohdziewicz, Conversation with Winiarski, 1988. Courtesy of Anna Winiarska.
4Emilia Bohdziewicz, Eleven Possible combinations of vertical and horizontal lines, exhibition view at Starmach Gallery, 2018. Courtesy of Anna Winiarska.
Emilia Bohdziewicz (ur. 1941, Warszawa) była polską artystką, która pod koniec lat 70. zwróciła się ku sztuce włókna po wcześniejszej karierze w projektowaniu wnętrz oraz studiach na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Odrzucając tradycyjne techniki tkackie, uczyniła maszynę do szycia swoim podstawowym narzędziem, tworząc minimalistyczne, rytmiczne kompozycje budowane z linii przeszyć, przypominających diagramy lub zapis nutowy. Jej prace — często utrzymane w czerni i bieli oraz naznaczone precyzją i powściągliwością — badały strukturę, permutację oraz relację między materią a śladem. Wcześnie zdobyła międzynarodowe uznanie, uczestnicząc w Międzynarodowym Biennale Tkaniny w Lozannie (1977, 1979), a w 1987 roku otrzymała Grand Prix na Międzynarodowym Konkursie Tkaniny w Kioto za opartą na permutacjach pracę 256 Possible Arrangements of a Sign Containing 8 Elements. Twórczość Bohdziewicz, sytuująca się na styku tkaniny, rysunku i sztuki konceptualnej, odzwierciedla jej konsekwentne dążenie do wypracowania osobistego języka wizualnego opartego na klarowności, logice i wrażliwości na materiał.
Praktyka artystyczna Emilii Bohdziewicz wyłoniła się z świadomej i dojrzałej decyzji o wypracowaniu autonomicznego języka wizualnego, zakorzenionego w strukturze, klarowności i inteligencji materiałowej. Urodzona w Warszawie w 1941 roku, przez wiele lat pracowała jako projektantka wnętrz, zanim pod koniec lat 70. zwróciła się ku sztuce włókna. Ten zwrot, podjęty w wieku 36 lat, oznaczał zarówno przemianę osobistą, jak i artystyczną. Wolna od konwencji akademickiej edukacji tkackiej, podeszła do medium z niezależnością i ciekawością, traktując tkaninę nie jako rzemiosło, lecz jako pole konceptualnej i strukturalnej analizy.
Jej pierwsza ukończona praca, zaprezentowana na 8. Międzynarodowym Biennale Tkaniny w Lozannie w 1977 roku, ujawniła już cechy definiujące jej twórczość: radykalny minimalizm, formalną dyscyplinę oraz koncentrację na fundamentalnych relacjach między linią, kierunkiem i strukturą. How to Connect Points with Straight Lines in Different Ways Using a Sewing Machine funkcjonowało zarówno jako dzieło sztuki, jak i swoisty manifest — wyraz zainteresowania artystki logiką systemów wizualnych i ich potencjałem nieskończonej wariacyjności1.
W 1979 roku, podczas 9. Biennale, poszerzyła swoje badania nad narracyjnym i przestrzennym potencjałem tkaniny, prezentując obiekt tekstylny w formie książki, podważający oczekiwania dotyczące formatu, sekwencyjności i czytelności w obrębie medium. Jej najbardziej znana praca, 256 Possible Arrangements of a Sign Containing 8 Elements (Grand Prix, Międzynarodowy Konkurs Tkaniny w Kioto, 1987)2, ucieleśnia metodyczne i analityczne podejście artystki. Zbudowana w oparciu o zasady permutacji, monumentalna kompozycja o wymiarach 355 × 355 cm ujawnia jej fascynację porządkiem, powtórzeniem oraz ekspresyjnym potencjałem logiki matematycznej.
Bohdziewicz nie była tradycyjną tkaczką — nie pracowała na krośnie ani nie tworzyła tkanin poprzez przeplatanie osnowy i wątku. Jej podstawowym narzędziem była maszyna do szycia, którą traktowała podobnie jak malarz pędzel. Za pomocą rzędów przeszyć — prowadzonych pionowo, poziomo i diagonalnie — konstruowała rytmiczne układy przywodzące na myśl diagramy, zapis pisma lub notację muzyczną. Zazwyczaj realizowane w czerni i bieli, z oszczędnym użyciem koloru, prace te cechują się klarownością, powściągliwością i drobiazgową precyzją.
„Brak obciążenia jakąkolwiek szkołą tkacką doprowadził mnie do twórczej niezależności.”
Jej sztuka opiera się jednoznacznej klasyfikacji. Zakorzeniona w medium tkaniny, funkcjonuje zarazem jak grafika i rysunek, a jednocześnie ma charakter praktyki konceptualnej i analitycznej. Poprzez to połączenie struktury, metody i wrażliwości materialnej Bohdziewicz stworzyła język, który jest jednocześnie rygorystycznie formalny i dyskretnie poetycki3.
„Mając wyraźne predyspozycje matematyczne i logistyczne, było nieuniknione, że jeśli miałabym wyrażać się w malarstwie lub tkaninie, czyniłabym to w języku, który praktykuję.”
Tekst: Anna Winiarska, 2025.
1Emilia Bohdziewicz, dzięki uprzejmości Anny Winiarskiej.
2Emilia Bohdziewicz, 256 Possible Arrangements of a Sign Containing 8 Elements, 1987. Dzięki uprzejmości Anny Winiarskiej.
3Emilia Bohdziewicz, Rozmowa z Winiarskim, 1988. Dzięki uprzejmości Anny Winiarskiej.
4Emilia Bohdziewicz, Jedenaście możliwych układów linii wertykalnych i horyzontalnych, widok z wystawy, Galeria Starmach, 2018. Dzięki uprzejmości Anny Winiarskiej.
